การพูดในที่ชุมชน

การพูดในที่ชุมชน  

    คือ  การพูดแสดงความรู้ ความคิดความรู้สึก รวมทั้งข้อเสนอแนะต่าง ๆ ต่อผู้ฟังจำนวนมากในที่ประชุมหรือในที่สาธารณะ
                
    สิ่งสำคัญที่สุดที่จะต้องคำนึงในการพูดในที่ชุมชน คือ สารที่ผู้พูดส่งออกไป จะต้องไม่มีข้อจำกัดว่ารับฟังได้กลุ่มใดกลุ่มหนึ่งเท่านั้น และในการพูดในที่ชุมชนจะต้องเปิดโอกาสให้ผู้ฟังแสดงความเห็นเพิ่มเติมซักถามข้อข้องใจหรือตั้งข้อสังเกตอื่น ๆ เมื่อผู้พูดพูดจบแล้ว ความสำคัญของการพูดในที่ชุมชนในสังคมประชาธิปไตย     

การพูดในที่ชุมชนมีความสำคัญมากสรุปได้ดังนี้                
 1.  เป็นวิธีเผยแพร่ความคิดเห็นของบุคคลที่สะดวกรวดเร็วให้ปรากฏแก่สาธารณชนทั้งในทางสนับสนุนและคัดค้าน                 
2.  เป็นวิถีทางถ่ายทอดทางวัฒนธรรม ปลูกฝังคุณธรรม  การเผยแพร่ความรู้ใหม่ ๆไปสู่ประชาชน                 
3.  เป็นวิถีทางทำให้มนุษย์ชี้แนะ การแก้ปัญหาต่าง ๆ ให้แก่สังคมได้

การพูดในที่ชุมชน   แบ่งตามวิธีทำเสนอมี  4  ประเภท  คือ  
1.  การพูดโดยฉับพลัน  คือ  การพูดโดยฉับพลันทันทีไม่รู้ตัวล่วงหน้ามาก่อน เช่นได้รับเชิญให้ขึ้นมาพูดอวยพรในงานมงคลสมรส                   
2.  การพูดโดยอาศัยต้นร่าง ผู้พูดรู้ตัวล่วงหน้า  ผู้พูดมักนำเค้าโครงเรื่องที่พูดทำให้เกิดความมั่นใจในการพูดเป็นอย่างมาก                   
3.  การพูดโดยวิธีการท่องจำมา ผู้พูดต้องเตรียมเขียนต้นฉบับแล้วท่องจำเนื้อหาทั้งหมดจนขึ้นใจ การพูดวิธีนี้เสียเวลามาก และไม่ใคร่เป็นธรรมชาติ                   
4.  การพูดโดยวิธีอ่านจากร่าง  คือ การอ่านต้นฉบับที่เตรียมไว้เป็นอย่างดี  ส่วนมากจะใช้ในโอกาสสำคัญ  เช่น  การกล่าวเป็นประชุม  ฯลฯ เป็นต้น
 
การพูดในที่ชุมชนแบ่งตามความมุ่งหมายได้เป็น  4  ประเภท คือ  
      
1. การพูดเพื่อให้ความรู้หรือข้อเท็จจริง ผู้พูดมีจุดมุ่งหมายให้ผู้ฟังเข้าใจเรื่องราวต่าง ๆที่เป็นประโยชนเป็นสำคัญอาจใช้วิธีบรรยาย พรรณนาเล่าเรื่อง เล่าเหตุการณ์  อธิบาย ชี้แจงเสนอรายงาน  เป็ต้น         
2.  การพูดเพื่อโน้มน้าวใจ  เป็นการพูดจูงใจให้ผู้ฟังคล้อยตาม  เช่น  การโฆษณาสินค้า
เป็นต้น       
3.  การพูดเพื่อจรรโลงใจ เป็นการพูดเพื่อให้เบิกบานแจ่มใสยกระดับจิตใจให้สูงขึ้น เช่น การกล่าวคำสดุดี  เป็นต้น         
4.  การพูดเพื่อค้นหาคำตอบ เป็นการพูดมุ่งให้ผู้ฟังช่วยขบคิดหาทางแก้ปัญหาตามที่ผู้พูดชี้ให้เห็น ถือเป็นการพูดที่ค้นหาคำตอบ 
    
การพูดต่อประชุมชนแบ่งตามเนื้อหาที่พูดได้  3  ประเภท คือ     
1. การพูดเกี่ยวกับนโยบาย เป็นเรื่องเกี่ยวกับหลักการ  วิธีการที่จะทำต่อไปในอนาคตเพื่อประโยชน์ส่วนรวมเป็นสำคัญ         
2.  การพูดเกี่ยวกับข้อเท็จจริง เป็นเรื่องที่เกิดขึ้นแล้วและพิสูจน์ให้เห็นว่าข้อเท็จจริงเป็นอย่างไร         
3.  การพูดเกี่ยวกับคุณค่าและคุณงามความดี อาจเป็นเรื่องของบุคคล กลุ่มบุคคลวัตถุ หรือการกระทำต่าง ๆ ที่ยังมีคุณค่าและคุณงามความดีอยู่ในช่วงเวลานั้น   
  
การพูดต่อประชุมชนแบ่งตามโอกาสได้  3  ประเภท  คือ       
1.  การพูดอย่างเป็นทางการ มักเป็นการพูดในพิธีการต่าง ๆ เช่น การกล่าวเปิดประชุมทางวิชาการ  เป็นต้น         
 2.  การพูดกึ่งทางการ เป็นการพูดที่ลดความเป็นแบบแผนลง  เช่น การพูดอบรมนักเรียนประจำสัปดาห์  เป็นต้น         
3.  การพูดอย่างไม่เป็นทางการ เป็นการพูดในบรรยากาศที่เป็นกันเอง เช่น การพูดสังสรรค์วันคืนสู่เหย้าของนักเรียนเก่า เป็นต้น     

การพูดต่อประชุมชนแบ่งตามรูปแบบได้  5  ประเภท  คือ         
1.  การสนทนาหน้าที่ประชุม  มีผู้พูด  2 หรือมากกว่านั้นสนทนาซักถาม  แลกเปลี่ยนความรู้ความคิดเห็นต่อหน้าที่ประชุม          
 2.  การบรรยาย เป็นการพูดเกี่ยวกับข้อเท็จจริงและข้อคิดเห็นอาจบรรยายเดี่ยว  หรือบรรยายหมู่ก็ได้ 
ผู้บรรยายเป็นผู้มีความรู้เชี่ยวชาญเฉพาะด้าน
 3.  การอภิปรายเป็นคณะ  เป็นการพูดของคณะบุคคลจำนวนประมาณ  3 - 5 คน พูดแสดงความรู้แลกเปลี่ยนความคิดเห็นต่อหน้าผู้ฟังจำนวนมาก          
4.  การซักถามหน้าที่ประชุม มีการแบ่งผู้พูดเป็น  2  ฝ่าย  ฝ่ายหนึ่งเป็นตัวแทนผู้ฟังอาจมีจำนวน  1  คน 
หรือมากกว่านั้น  ทำหน้าที่ซักถามปัญหา  อีกฝ่ายหนึ่งประมาณ  2 - 4 คนเป็นวิทยากรทำหน้าที่ตอบปัญหาต่าง ๆ          
5.  การโต้วาที  เป็นการพูดโต้แย้งระหว่างบุคคล  2  ฝ่าย ฝ่ายหนึ่งเป็นฝ่ายเสนอญัตติ อีกฝ่ายหนึ่งคิดค้านญัตติ  มีผู้ตัดสินชี้ขาดให้ฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งเป็นฝ่ายชนะ

การเตรียมตัวพูดในที่ชุมชน การเตรียมตัวพูดเป็นอย่างดี จะช่วยให้ผู้พูดมีความมั่นใจ  กล้าแสดงออก 
ลดความประหม่าเก้อเขินได้  
      
หลักกว้าง ๆ ในการเตรียมตัวผู้พูดต่อหน้าประชุมชนมีดังนี้          
1.  กำหนดจุดมุ่งหมายของการพูด  ต้องกำหนดจุดมุ่งหมายให้ชัดเจนทั้งจุดมุ่งหมายทั่วไปและจุดมุ่งหมายเฉพาะเรื่อง            
2.  วิเคราะห์ผู้ฟัง ควรวิเคราะห์ผู้ฟังในด้าน  จำนวน  เพศ  วัย  สถานภาพทางสังคมอาชีพ  ความรู้  ความสนใจ ตลอดจนทัศนคติที่ผู้ฟังมีต่อเรื่องที่จะพูดหรือตัวผู้พูด            
 3.  การกำหนดขอบเขตของเรื่องที่จะพูด  ส่วนประกอบของเรื่องที่จะพูดคือ  การกล่าวนำเนื้อเรื่อง  การสรุป แต่ละส่วนให้เหมาะแก่เวลา            
4.  การรวบรวมเนื้อหาที่จะพูด  อาจทำได้จากการอ่าน  การสัมภาษณ์  ควรจดบันทึกข้อความรู้ที่รวบรวมลงในบัตรบันทึกให้เป็นระเบียบ ควรรู้จักเลือกใช้โสดทัศนูปกรณ์ต่าง ๆ ประกอบการพูดด้วย            
5.  การทำเค้าโครงเรื่องลำดับเรื่องที่จะพูด  จัดเป็นประเด็นที่สำคัญให้ชัดเจนเพื่อการพูดได้เป็นไปตามลำดับเนื้อเรื่องไม่สับสน           
6.  การเตรียมวิธีในภาษา  ใช้คำกะทัดรัด  เข้าใจง่าย  ให้ละเว้นคำหยาบโลน             
7.  การซักซ้อมการพูด  ควรซักซ้อมทั้งวัจนภาษาและอวัจนภาษา  อวัจนภาษาทำให้การพูดประสบความสำเร็จยิ่งขึ้น  เช่น  ลักษณะท่าทาง การใช้เสียง  การใช้สายตา  เป็นต้น


สัมฤทธิผลของการพูด          
การพูดในที่ชุมชนจะสัมฤทธิผลได้เมื่อผู้พูดมีคุณสมบัติที่สำคัญดังนี้
        1.  ผู้พูดต้องมีคุณธรรม
        2.  มีความรู้ดีและรู้จริงในเรื่องที่พูด                
        3.  ผู้พูดต้องใช้เหตุผลต่าง ๆ มาสนับสนุนการพูดให้มีน้ำหนักน่าเชื่อถือ                
        4.  รู้จักธรรมชาติของวิสัยของมนุษย์  โดยคำนึงถึงวัยพื้นฐานความรู้
        5.  รู้จักรวบรวมความคิดให้เป็นระบบได้
        6.  รู้จักใช้ภาษาให้มีประสิทธิผลทั้งในด้าน  วัจนภาษา  และอวัจนภาษา

การวิเคราะห์และประเมินค่าพฤติกรรมการพูดในที่ชุมชน      
การวิเคราะห์ควรวิเคราะห์ในด้านผู้พูด  สาร  ผู้ฟังและประเมินค่าไปตามหัวข้อที่ได้
วิเคราะห์ไว้แล้วดังนี้
-    ผู้พูดมีจุดมุ่งหมายชัดเจนหรือไม่
-    เตรียมตัวมาดีหรือไม่
-    วิธีการนำเสนอเหมาะกับเนื้อหา  ผู้ฟัง  โอกาสเพียงใด
-    มีคุณธรรมจรรยามารยาทปรารถนาเพียงใด
-    การใช้ภาษาถูกต้องตามแบบแผนหรือไม่สาร 
เนื้อหาของสารเหมาะกับโอกาสหรือไม่  มีประโยชน์เพียงใด 
เหมาะกับพื้นฐานความรู้ผู้ฟังหรือไม่ 
ปริมาณของสารพอดีกับเวลา  และจัดลำดับดีหรือไม่เพียงใด   
ผู้ฟังมีปฏิกิริยาตอบสนองความมุ่งหมายและให้ความสนใจผู้พูดมากน้อยเพียง